تنهايي ‌‌ِ مرا تو چه تنها گذاشتي

سلام عزیزم تولدت مبارک

خدا وصیت منو گوش بده.. ناممو بخون..شاید دیگه من نباشم..مواظب عشقم بمون

می سپارمش بهت می رم تموم تار پودم و..یه وقت نیاد برنجونیش کسل کنی وجودمو

خدا یه وقت کسی نیاد بدزده قلب سادشو..کسی نیاد تو زندگیش بشینه زیر سایشو

بهش بگه دوسش داره خیلی بده زمونه ما..خدا سپردمش بهت مواظب عشقم بمون

فردا قراره من وتو از همدیگه جدا بشیم..فردا قراره همدمه گریه ی بی صدا بشیم

تو کوچه های بی کسی نیستی و پرسه می زنم..آی آدما نیگاه کنید غریبه شهرتون منم

یادش بخیرمن و تو و یه قلب پاک و بی غرور..حالا چی شد عوض شدی دلت کجاست سنگ صبور

من تورو عاشق می کنم هر طور شده حتی به زور..کی می خواد فردا تورو از من بگیره

کاش اونم فردا تورواز من بگیره.. کاش اونمویرونه شه آتیش بگیره

ما باید فردا رو از دنیا بگیریم ..ما اگه از هم جدا بشیم می میریم

ما باید قدر این روزارو بدونیم.. وای اگه فردا بیاد  تنها می مونیم

حالا که دیگه مجبوریم با همدیگه وداع کنیم..بیا به یاد اون روزا همدیگرو دعا کنیم

یه وقت دیدی دعا گرفت خدا نذاشت جدا بشیم .. وای داره فردا می آد باید دست به دعا بشیم

با قلب پاکت از خدا بخواه منو صبرم بده..هنوز نرفتی از پیشم دوریت داره زجرم می ده

 ..کی می خواد فردا تورو از من بگیره کاش اونم ویرونه شه آتیش بگیره

عزیزم یادت نره دنیا دو روزه..نمی خوام فردا دلت واسم بسوزه

ای خدا حتی اگه دوسم نداره..تو می تونی نذاری تنهام بذاره

حس میکنم دیگه دوستم نداری

دلم گرفته
دلم عجیب گرفته است
و هیچ چیز
نه این دقایق خوشبو که روی شاخه نارنج می شود خاموش
نه این صداقت حرفی که در میان دو برگ این گل شب بوست
نه هیچ چیز مرا از هجوم خالی اطراف نمی رهاند.
وفكر میكنم این ترنم موزون حزن تا به ابد
شنیده خواهد شد.

تو نیستی که ببینی
 چگونه عطر تو در عمق لحظه ها جاری است
 چگونه عکس تو در برق شیشه ها پیداست
چگونه جای تو در جان زندگی سبز است
هنوز پنجره باز است
تو از بلندی ایوان به باغ می نگری
درخت ها و چمن ها و شمعدانی ها
به آن ترنم شیرین به آن تبسم مهر
به آن نگاه پر از آفتاب می نگرند
تمام گنجشکان
که درنبودن تو
 مرا به باد ملامت گرفته اند
ترا به نام صدا می کنند
هنوز نقش ترا از قراز گنبد کاج
کنار باغچه
زیر درخت ها لب حوض
درون اینه پک آب می نگرند
تو نیستی که ببینی چگونه پیچیده است
طنین شعر تو مگاه تو درترانه من
تو نیستی که بیبنی چگونه می گردد
 نسیم روح تو در باغ بی جوانه من
چه نیمه شب ها کز پاره های ابر سپید
به روی لوح سپهر
ترا چنانکه دلم خواسته است ساخته ام
چه نیمه شب ها وقتی که ابر بازیگر
هزار چهره به هر لحظه می کند تصویر
به چشم همزدنی
میان آن همه صورت ترا شناخته ام
به خواب می ماند
تنها به خواب می ماند
 چراغ اینه دیوار تو غمگینند بی
تو نیستی که ببینی